ความมั่นคง

แนวคิดเรื่องความมั่นคงมนุษย์นั้น เสนอขึ้นด้วยจุดมุ่งหมายต่างๆ บ้างเป็นทางการเมือง บ้างเป็นทางวิชาการ และบ้างเป็นเพื่อการรณรงค์ สำหรับประเทศกำลังพัฒนารวมทั้งประเทศไทยนั้น ความมั่นคงของมนุษย์ มีความสำคัญในฐานะเป็นอีกดัชนีหนึ่ง เพื่อวัดทิศทางและผลการพัฒนานอกเหนือจากผลผลิตรวมภายในประเทศ หรือจีดีพี ที่ใช้กันแพร่หลายมานาน การละเลยเรื่องความมั่นคงมนุษย์ อาจทำให้เกิดความเข้าใจ และการประเมินผลที่ผิดพลาดร้ายแรงเกี่ยวกับการพัฒนาประเทศได้
ความคิดเรื่องความมั่นคงมนุษย์ เริ่มเป็นที่สนใจจริงจังในประเทศไทย เมื่อมีการปฏิรูประบบราชการ และจัดตั้งกระทรวงการพัฒนาสังคม และความมั่นคงของมนุษย์ขึ้นในปี 2545 แต่ในทางปฏิบัติแล้ว มีการเคลื่อนไหวในด้านนี้มานาน ตั้งแต่การเสนอหลัก 6 ประการของคณะราษฎรในปี พ.ศ.2475 แนวคิดเรื่องคุณภาพชีวิตของ ดร.ป๋วย อึ๊งภากรณ์ (2516) และการส่งเสริมการสร้างระบบสวัสดิการ สุขภาพดีถ้วนหน้า ภูมิปัญญาชาวบ้านและชุมชนเข้มแข็ง ไปจนถึงสิทธิมนุษยชน ในช่วงทศวรรษ 2530 และ 2540 ประกอบขึ้นเป็นองค์ความรู้ที่มากพอสำหรับการปฏิบัติ และการศึกษาต่อยอด ในระยะใกล้หลังวิกฤตเศรษฐกิจปี 2540 และการประกาศใช้รัฐธรรมนูญใหม่ ประเทศไทยได้มีนวัตกรรมทางสังคม-การเมืองที่ส่งเสริมความมั่นคงมนุษย์ในระดับหนึ่ง และการเคลื่อนไหวเกี่ยวกับความมั่นคงมนุษย์ในประเทศไทย เพื่อปูพื้นฐานของความเข้าใจในสถานการณ์ความมั่นคงมนุษย์ในประเทศ และที่สำคัญเพื่อหาคำตอบว่า ในปัจจุบันควรถือความมั่นคงของมนุษย์ว่ามีแกนกลางอยู่ที่ประเด็นหรือมิติด้านใดเป็นสำคัญ